Gastenboek

Schrijf een nieuw bericht voor het Gastenboek

 
 
 
 
 
 
Velden gemarkeerd met * zijn verplicht.
Je E-mail adres wordt niet gepubliceerd.
Om veiligheidsredenen slaan we je ipadres 3.87.147.184 op.
Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben.
We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
Anette Hoffmann schreef op 8 januari 2017 om 00:21:
Florence Concours Mini 2016 – oder: der Weg ist das Ziel! Het begon er mee dat Adam wilde stoppen. Nooit meer viool spelen! Op de vraag van juf Stieneke of Adam mee wilde doen aan het Florence Concours, was het antwoord dan ook snel gevonden; zeker niet! Thuis was er geen gesprek over te voeren en om het oefenen niet met slechte stemming en lange discussies te verzwaren, accepteerde ik zijn besluit en vroeg hem zijn beslissing zelf Stieneke mede te delen. Hoe dit gesprek in de Riouwstraat 23 verliep was opmerkelijk en, in mijn ogen, typerend voor de aanpak van Stieneke. Van tevoren ingewijd in de situatie, vroeg Stieneke terloops tijdens het stemmen of Adam al wist of hij zou mee doen aan het Concours. Nee!, schudde Adam. Zonder groot opmerkzaamheid aan het antwoord te geven gaf de juf Adam zijn gestemde viool terug en vertelde hem met een stralend gezicht waarom ze zelf de deelname aan een Concours zo geweldig vond: In plaats van elke week je stukken te oefenen en af en toe er een nieuw stuk bij te doen, geeft zo’n Concours een concreet doel; een doel, waar je naar toe kunt werken. Het is de kans om hoorbaar vooruitgang te boeken op een stuk van je eigen keuze. Op geen ander moment in het viooljaar leert een kind zo veel dan tijdens de voorbereiding op een Concours. Of je nou wint of gewoon verhinderd bent op de dag van de concours zelf, aldus Stieneke, dat maakt helemaal niks uit: de vooruitgang die je tijdens het voorbereiden hebt geboekt, dat is jouw prijs! Daar gaat het om! Ik zag Adam aandachtig luisteren. Het competitieve element uit zo’n concours halen, de spanning van de dag teniet doen, dat leek me ideaal voor Adam. Na haar verhaal ging de individuele les gewoon door en het was pas toen Adam zijn viool inpakte dat Stieneke - weer en passant - vroeg, welk stuk hij eigenlijk zou kiezen als hij nou toch besloot mee te doen. Alsof Adam er tijdens de les, en luisterend naar Stieneke’s verhaal, er over had nagedacht, schoot het antwoord uit zijn mond: dat mooie tweede deel van Vivaldi’s concert in A-mineur! Wat een verrassing: die hadden we nog niet eens geoefend en ook niet in de individuele les gespeeld. Maar mooi was die. Heel mooi, dat kon je zo aan Adam’s gezicht aflezen. En zo fietsten we die ochtend weer zingend naar huis en in plaats van het viool oefenen nog moeizamer te maken dan het de afgelopen weken al was geworden, had het uitzicht op het Concours – dankzij dit kort, luchtig gesprek met de juf - Adam vleugels gegeven: gedreven door het idee hiervan zijn eigen stuk te maken en het net zo mooi, of juist anders en nog mooier ! - naar voren te brengen dan op de CD, dat was zijn ambitie voor de komende 6 weken. En meer dan eens gebruikte Adam dit stuk als excuus om zijn ‘gewoon’ oefen-repertoire in te korten om aan zijn concours stuk te kunnen werken. Deel van de voorbereiding werd ook een tweede stuk dat Adam niet zelf had gekozen en - zo als hij meermaals benadrukte - niet kon uitstaan: Perpetuo Mobile van Carl Boehm. Het diende zich aan als tweede stuk voor het concours, omdat het de gevraagde tijd van 5 min samen met Vivaldi mooi in zou vullen en omdat het een heel snel stuk is dat een verfrissend contrast zou bieden met het langzame legato van Vivaldi. De uitdaging hier was de stok aan het springen te brengen om een snel ricochet te produceren. Dat leek wel een tovertrucje! Juf Mireille’s verbaasde reactie op Adam’s scepsis tegenover het stuk, en haar benadrukking dat dit wel een van de allermooiste etudes was die ze kende, deed Adam langzaam maar zeker van mening veranderen. Het is een van de weinige etudes, aldus Mireille, waarmee je juist zelf echt muziek kunt maken, ja zelfs grapjes mee kunt uithalen. Dat kon juf Stieneke op haar buurt weer sprankelend illustreren, met levendige pianobegeleiding en overtuigende mimiek! Zo was ook deze horde genomen en het programma stond vast. Het oefenen thuis profiteerde ook van de verschillende karakters van de twee stukken: Nadat er een kwartier hard gewerkt was aan de ‘sierlijke parelkettingen’ van het Vivaldi stuk, kon Adam zich uitleven in de steeds soepeler razende loopjes van Boehm. En de Concerto-trillers hadden stiekem ook geprofiteerd van de vingergymnastiek in de etude… Tijdens het concours zelf, net voor het optreden, was er nog een ander moment van voorbereiding wat bijzondere aandacht verdient: Alle kandidaten mochten even met hun pianobegeleider inspelen op het podium. Waar alle andere jongens en meisjes meteen hun concert stuk in volle pracht en snelheid ten gehore brachten, ging Stieneke met Adam toonladers oefenen: eerst langzaam en zacht, dan heel erg langzaam en met resonanstoon voor de zuiverheid – tot verbazing van het publiek dat langzaam de zaal instroomde… Ook Perpetuo Mobile klonk zo in super slow motion vanaf het podium en ik meende op het gezicht van de juf en haar leerling een schalks glimlachje te ontwaren. Het fundament voor het vertrouwde samenspel op deze nieuwe locatie was gelegd! Het laatste kwartier voor het begin stelde Stieneke voor om samen in de kleine omkleedruimte door te brengen, waar verder niemand meer was. Hier, ver af van de drukte van een steeds voller lopende concertzaal, deelde Stieneke nog het een of andere geheim om een toon nog voller, een vibrato nog innemender en een slotakkoord nog doordringender te maken. Met gloeiende wangen zag ik Adam knikken en een poging maken de raad om te zetten in zijn spel. Soms lukte dat, soms niet. En steeds hoorde ik Stieneke weer zeggen: “Het maakt me helemaal niets uit of je dat straks op het podium zo doet of niet. Maar dan weet je het al vast. Voor een volgende keer…” Mijn gedachte op dat moment, dat Stieneke de nu zichtbaar nerveuse jongen met last minute advies toch alleen kon belasten en misschien zelfs verwarren, werd teniet gedaan tijdens het optreden: Stom verbaasd herkende ik heel wat elementen van Stieneke’s last minute advies die Adam tijdens zijn optreden duidelijk naar voren haalde, soms voor de allereerste keer. Lang niet alle raad werd omgezet, en zeker niet tot in perfectie. Maar waar geen twijfel over bestond is dat zelfs in die laatste meter voor het doel er weer was geleerd: vooruitgang was geboekt. Als een spons had Adam met zijn hoog rode oren alles in zich opgezogen en zijn vioolspel was tot in de omkleedkamer van het Nationale Toneel continue gegroeid. Dus bij een volgende concours weer meedoen? Waarom niet! En als Adam hier anders over denkt, gaat hij het hier even met Stieneke over hebben.
Admin-antwoord door: Juffie Stieneke
Bijzonder dat Adam, 8 jaar oud, uiteindelijk met de eerste prijs van het Florence concours MINI naar huis ging.... Fijn dat het hem gegund is nu in rust verder te ontwikkelen!