Gastenboek

Schrijf een nieuw bericht voor het Gastenboek

 
 
 
 
 
 
Velden gemarkeerd met * zijn verplicht.
Je E-mail adres wordt niet gepubliceerd.
Om veiligheidsredenen slaan we je ipadres 35.171.45.91 op.
Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben.
We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
98 berichten.
Anette Hoffmann schreef op 18 juni 2016 om 20:27:
Zo’n drie jaar geleden kwam Suzuki in ons leven. Op de ‘home-made market’ van het Zeeheldenkwartier, waar we kort daarvoor neer waren gestreken, raakten we in gesprek met een vrouw met vioolkoffer. Het bleek Juffie Stieneke te zijn; DE Haagse autoriteit om kinderen aan de hand van de Suzuki-methode viool te leren spelen. Twee maanden later startte onze zoon Adam zijn vioollessen in de Riouwstraat. Sindsdien zijn het verrijkende en steeds groeiende Suzuki-repertoire (van Kortjakje tot Bach Dubbelconcert), het viooljaar met zijn vaak seizoensgebonden hoogtepunten (van Sint Maarten tot de Pinksterworkshop), de lessen bij juffie Stieneke twee keer per week en het dagelijkste oefenen thuis vaste bestandsdelen van ons gezinsleven geworden. Hoogste tijd om hier eens bij stil te staan en er iets over te schrijven! Wat hoogtepunten Dankzij vioolles is ons huiselijk leven verrijkt met prachtige muziek. De Suzuki-CD’s worden regelmatig beluisterd en dan is er natuurlijk het oefenen. De eerste melodie die Adam’s broertje, die van jongs af zijn grote broer trouw bij de muzieklessen begeleidt, leerde zingen was Allegro (boek 1 voor de insiders). Gedurende het muzikale jaar wordt regelmatig opgetreden. Niet zelden betreft dit bejaardentehuizen. Het is fantastisch om te zien hoe de jonge violisten de Haagse senioren een plezier doen met hun muziek. Een absoluut hoogtepunt was het luid meezingen door bejaardentehuisbewoners bij het spelen van ‘Aan de Amsterdamse Grachten’, en dat in Den Haag! Martin Schaeffer geeft samen met Juffie Stieneke vorm aan de Gypsy Academy. Een paar keer per jaar worden de jonge violisten omgevormd tot een bont gezelschap dat energiek zigeunermuziek ten gehore brengt. De optredens zijn een lust voor zowel oor als oog. Ook al spelen kinderen nog maar een paar maanden viool; ze kunnen al vrolijk meedraaien in de Gypsy Academy. Het eerste optreden van Adam was een geweldige ervaring voor ons als ouders. Mede dankzij de schitterende ambiance van de Grote Kerk werd het publiek in vervoering gebracht. Het onbetwiste hoogtepunt tot dusver was een optreden bij het Suzuki Galaconcert in de fameuze Royal Albert Hall in London. Het afzien tijdens het wekenlange oefenen op Bach’s dubbelconcert in D-mol werd meer dan beloond tijdens het optreden met Suzuki-jeugd uit de hele wereld. Geen hoogtepunten zonder moeilijke momenten – Durststrecken! Moeilijke momenten horen er ook bij. Sterker nog; ze blijken vaak de drempel naar een grote stap vooruit. Soms loopt het oefenen thuis gewoon niet zo lekker. Adam heeft geen zin, en ik heb geen geduld. Samen lopen we vast. Vaak helpt het dan om de omgeving aan te passen: we proberen het gezellig te maken, gaan even zitten om naar de CD te luisteren. Of we maken een chocolademelk en nemen een slokje na elke 5de herhaling van een moeilijke passage. Een ander trucje zijn de verhalen die we bedenken, om een lastige passage interessant, geheimzinnig, spannend of juist grappig te maken. Maar als de dag al lang was en we minder energie en ideeën hebben, en ook de stickers als motivatie niet meer helpen, dan kan het ook eens flink tegen vallen. Ik zelf tendeer dan veel te snel naar onderhandelen: als we dit stuk niet meer gaan oefenen, moeten we morgenvroeg voor het ontbijt nog eens aan de slag…. Of: je moet wel alle stukjes hebben geoefend, voor dat je met Samme (zijn beste vriend!) kunt afspreken. Nog terwijl ik het zeg, en zeker ‘s-avonds in bed, weet ik dat er geen effectievere methode is om viool spelen tot iets vervelends te maken… Maar dan komen ineens weer betere weken. De drempel is genomen! De moeilijke passage loopt nu vanzelf. Als een getemde leeuw klinkt die lastige Vivaldi-passage uit Adam zijn vingers. Wat genieten we er allebei van! Adam is gegroeid in zijn vioolspel en als persoon. Wat kort geleden nog onbedwingbaar bleek, voelde en hoorde, heeft Adam zich nu eigen gemaakt. Net als de Kleine Prins van Saint Exupery, die zijn beste vriend de vos eerst moet temmen. En hoe deed die dat ook alweer? Door samen heel langzaam naar een bron te lopen (in de Sahara!). Volhouden. Niet opgeven. Stap voor stap, het mag heel langzaam. Als het maar steeds verder gaat. En samen. En ik voel me dolgelukkig als compagnon in dit proces. Mijn taak, Adam aan te moedigen om niet op te geven is volbracht. Voor deze keer, voor dit stuk. Dus waarom zal het een volgende keer niet lukken? Met elke crisis (en we hebben er al heel wat achter de rug) groeit ook onze band. En dat is iets heel bijzonders.
Martine moeder van Liselot schreef op 10 juni 2016 om 08:40:
Beste Stieneke, Wat is het (eerste) jaar voorbij gevlogen! \"Van niets tot iets\" noem je het, en zo is het. Minder dan een jaar geleden mochten de kinderen hun strijkstok nog niet eens zelf vasthouden; nu spelen ze uit het hoofd al het eerste menuët van Bach! Als ouder heb ik de lessen altijd met plezier meegemaakt en meegedaan. De lessen in een paar kernwoorden: gezellig, hard werken, samen bezig zijn met muziek, soms een gezellige chaos, gestructureerd, spelenderwijs leren, positieve stimulans, méér dan alleen maar muziek (algemene vorming). En ja, het is intensief (twee keer per week les en daarnaast regelmatig optredens) maar het is het echt waard. Liselot speelt met veel plezier op de viool en ze boekt elke week vooruitgang. En daardoor wordt het alleen maar leuker! Dank je wel voor alle leuke en gezellige lessen! Nog een paar weken en dan vakantie... op naar \'groep 2\'! Liselot kan niet wachten tot ze vibrato mag leren 🙂 ! De filmpjes van de lessen zijn zéér handig bij het oefenen van de lesstof. Scheelt veel tijd en moeite, en dus meer tijd en energie om thuis écht goed te oefenen. Liselot zal zelf ook nog wat schrijven dit weekend. Tot zondag!
juffie Stieneke zelf reageert schreef op 29 mei 2016 om 13:59:
Lieve Emma, wat geweldig !!!!! Van harte gefeliciteerd! Dat van die viool: je studeert zelf hoor, er zijn ook kinderen die het ( met dezelfde lessen) niet zo goed leren… Maar van dat zingen: ik HOOP dat ik daaraan wat bijgedragen heb, want ik vind zingen heel belangrijk - voor iedereen. Daarom zingen we ook elke les!1988 Dus nu hoop ik maar dat je volgend jaar die 10 lessen piano spelen komt volgen, want dan zie ik je er wel vooraan dat je nog een keertje bij the Voice kids jezelf gaat begeleiden - want je STEM is helemaal van jou en die is heeeeel mooi! Lieve, Emma, proficiat en dank voor deze gezellige mededeling! Met vriendelijke groet, Juffie Stieneke
Emma schreef op 29 mei 2016 om 13:30:
Lieve juffie Stieneke, Gisteren had ik Futura\'s got talent. Als je je afvraagt wat Futura is, dat is mijn korfbal vereniging. Het is dus iets van korfbal waarmee je je talent(en) kunt laten zien. Met mijn korfbalteam heb ik een beetje ballet en een beetje ander soort dans (ik weet niet hoe dat soort dans heet) gedaan. Maar zelf heb ik ook wat gedaan. Ik heb namelijk concert in H moll gespeeld. Maar ik heb ook pure imagination gespeeld en gezongen. Ik was best wel zenuwachtig. Mijn broer Tristan heeft twee stukken op de piano gespeeld. Toen iedereen was geweest, ging de jury bespreken. Ik zei tegen een paar kinderen uit mijn team: \"Ik denk niet dat ik ga winnen, want er waren ook wel meer kinderen die het heel goed hadden gedaan. 10 min. later kwam de jury om de prijzen uit te rijken. De eerste prijs: een bol.com bon van €50,- De tweede prijs: een bol.com bon van €30,- De derde prijs: een bol.com bon van €20,- Voor de anderen die geen daarvan hadden gewonnen: bloemen Iedereen zou een prijs krijgen. Eerst werden er kinderen genoemd doe een bloem kregen. Daar zat ik niet bij. Toen de derde prijs. Daar zat ik ook niet bij. En ook niet bij de tweede prijs. Dus ik wist: ik heb gewonnen, want anders zou ik geen prijs krijgen. Ik zat echt te trappelen van ongeduld. Letterlijk. En ja hoor, ik had gewonnen. Ik wil je nu bedanken voor dat ik eigenlijk viool KAN spelen. Anders had ik niet gewonnen. Dus bedankt, Emma
Julie schreef op 27 mei 2016 om 12:34:
Beste Stieneke, Wat fijn dat mijn dochter Julie bij deze leuke groep mag blijven. Julie gaat met veel plezier naar de les. Voor jou waarschijnlijk al zo gewoon maar wil toch even kwijt dat we zo blij zijn met de vioolwereld in ons leven. Wat een verrijking voor de kinderen (en de ouders) in vergelijking tot een standaard muziekles. Groeten, Myrna
Djauhara schreef op 25 mei 2016 om 02:44:
Hallo Stieneke, Via deze weg wil ik je even laten weten dat wij dankbaar gebruik maken van de filmpjes. Het helpt mij enorm om het e.e.a. op een rijtje te krijgen en om de uitleg nog eens te horen. Het oefenen gaat veel makkelijker. Ik hoop dat je in de toekomst niet zoveel tijd kwijt bent met het op internet zetten van de lessen. Tot maandag! Met vriendelijke groet, Pamela
Romi schreef op 21 mei 2016 om 05:05:
Hoi Stieneke, volgens mijn dochter van 8 zijn dit de leukste 10 dingen van de workshop vorig weekend The music mind games Het dansen Het lekkere eten Nieuwe vrienden De solo\'s Juf Keri De les waarin er met een foefje werd geleerd je viool recht te houden met een knikker ( ondanks dat er werd gezegd dat er alleen gewerkt mocht worden aan de stokhouding) De hond van Stieneke en van Jasmijn Het eindconcert Dank voor het recept van de moeder die mij het recept heeft gegeven van de overheerlijke Turkse gezonde bulgur salade op de laatste dag van de workshop. Dit recept heb ik vandaag uitgeprobeerd en deze salade geeft een smaakexplosie in de mond. Nogmaals dank. Met vriendelijke groet, Jasja
Anick schreef op 20 mei 2016 om 21:39:
Dit jaar heeft mijn dochter haar vijfde Pinksterworkshop Viool meegemaakt, en opnieuw vond ze het geweldig!!! Wat heeft Iris weer veel geleerd bij deze Pinksterworkshop. Wat een speelplezier en wat een muzikale en persoonlijke ontwikkeling, ongelooflijk!! We zijn er allebei de hele week nog moe van geweest, maar het siddert nog heerlijk na in elke noot die ze nu speelt. Ze is vooruitgegaan in spelplezier, zeggingskracht, toon en snelheid en coördinatie. :-))) Het is echt een levenservaring voor deze jonge violisten. dank je, juffie Stieneke 
Amélie schreef op 17 mei 2016 om 11:14:
Beste Stieneke, Hartelijk dank voor al het moois dat we afgelopen weekend hebben meegekregen. Amélie heeft genoten en ook als ouder vond ik het fantastisch om al het talent te zien en te horen. Wij zetten het enthousiasme voort in Noordwijk en laten graag op termijn het resultaat aan je horen tijdens de les, die we met de loterij hebben gewonnen. Groeten, Caroline Koiter
nelleke ketel schreef op 17 mei 2016 om 07:44:
Dag Ik ga 10 dingen benoemen die ik het leukste vond aan de Suzuki Pinksterworkshop van de afgelopen 3 dagen. 1. Ik volg de workshop al heel veel jaren en ik wil het nooit missen. 2. Stieneke organiseert de meest fantastische workshop die er bestaat . Ik heb al heel wat workshops eb muziekweken gevolgd, maar die halen het niet bij wat er gebeurt in deze pinksterworkshop. 3. Er zijn heel veel docenten bij betrokken uit veel verschillenden landen in de afgelopen jaren: Engeland,. Ierland, Denemarken, Zwitserland, Amerika, Zweden, België, Frankrijk en nederland 4. Die docenten zijn allemaal enthousiast en brengen iets bijzonders mee. wat ongelooflijk inspireert. Je krijgt die dagen ook les van vele docenten. 5. Het is fantastisch om te zien hoe de kinderen door de Gipsy lessen heel enthousiast en fel strijkend gaan spelen 6. De danslessen vinden de kinderen het absolute hoogtepunt van de dag, daar willen ze geen minuut van missen 7. Ik behoor tot de mensen die op oudere leeftijd zijn gaan vioolspelen en had ik geen les gehad van Stieneke in haar groepslessen en vele uitvoeringen bij de vioolbouwer, bij bejaarden, bij de kerststal in het stadhuis en op de pier in Scheveningen, dan had ik nooit zo enthousiast voor mijn viool geworden 8. S\'ochtends begint de dag met Ierse muziek van een docent die in haar vrije tijd geld bijverdient in Ierse pubs. Het is super en ook zij geniet van elke minuut. 9. De ouders hebben het met Stieneke samen tot in de puntjes goed georganiseerd en alles verloopt volgens draaiboek met enorm enthousaisme en aandacht voor elk detail 10. Na de workshop blijft de inspiratie nog het hele jaar doorwerken door contacten die ik gelegd heb en waar ik mee app als ik mijn shifting oefeningen van Noelle en mijn strijkoefeningen van Shannon weer heb gedaan
Ewout schreef op 8 mei 2016 om 17:39:
London was calling… Over ambities, doorzetten, studeren, nog meer studeren, Bach’s Dubbel en de ultieme beloning \"Wir haben es geschafft\", verzuchtte een moede, maar voldane Stieneke, ongeveer een anderhalve week voor Pasen 2016, na de groepsles. Voor mij was dat toen nog niet zo heel duidelijk, want er moest nog veel gebeuren... Maar ik begin ergens halverwege een opmerkelijk verhaal over een gebeurtenis die zo bijzonder zou zijn, dat alle inspanningen, zowel in tijd als energie (en een boel geld) in één klap deed vergeten. We zijn met bijna de gehele groep 3 en 4 naar Londen gegaan, alwaar de kinderen meespeelden in een bijzonder groot muziekspektakel in de Royal Albert Hall. 1300 kinderen speelden daar met Pasen de sterren van de hemel en meer dan dat. Voor het zover kwam, moesten \'we\' eerst nog ‘even’ Bach\'s Dubbelconcert leren spelen... In september (we wisten het toen al) waren ze nog op grote afstand van dit stuk. Logisch, want ze hadden toen net twee jaar vioolles achter de rug en we hadden beslist geen reden tot klagen, maar Bach is andere koek. Gedurende het jaar waren er nog de gebruikelijke leuke extra\'s met de Gypsy Academy, Sinterklaas en Kerst. Tussendoor zette Stieneke een moordgang in om, zonder al te veel kleerscheuren, door voldoende Suzuki-repertoire heen te komen. Na de Gypsy-lessen rond Valentijnsdag, was het dan zover: Bach\'s dubbel \'diende zich aan\': de weken daarop dronken we Bach, aten we Bach, droomden we Bach, wanhoopten we Bach, vervloekten we Bach... Opvallend vond ik dat het stuk zo mooi en boeiend is, dat ik geen moment een hekel kreeg aan het stuk zelf, het is (en blijft) een monumentaal stuk. Daarnaast groeide gestaag het respect en de bewondering voor Lotte en de andere kinderen: verbeten en gedreven door hun doel, vergat ook Lotte al het andere om haar heen (school, gezin, vriendinnen, TV): het was ZIJ, in gevecht met zichzelf, Bach en een viool. Steeds bleek hoe goed voorbereid ze zijn door die twee en een half jaar Suzuki-onderwijs en hoeveel plezier ze hebben in het spelen met elkaar. Zonder mokken hebben ze een week voor het concert nog een hele zaterdag(!) met een gastdocent uit Engeland gerepeteerd (en dan thuis nog eventjes, zonder enige aansporing van mij). Hoe dan ook, het wonder voltrok zich. Bach\'s dubbel was voldoende beheersbaar geworden dat ze het samen met honderden anderen in de zaal der zalen konden spelen (ècht in \'Vivace\', sneller dan ze het thuis nog speelden...). Het was alles meer dan waard. Nooit eerder speelden er zo veel muzikanten in de Royal Albert Hall. En dat terwijl de hoge ambities van de zaal beslist gehaald werden: Het was een ‘echt’ concert, geen voorspeelavond van je kind of zo. Ik kan mij niet herinneren ooit zo trots op Lotte en \'onze\' leerlingen te zijn geweest! Thuis gekomen, dood-op van alles en zo gaar als een konijntje, stond ik onder de douche en verzuchtte: \"Wir haben es geschafft!\"
Gerrit Schelling schreef op 1 mei 2016 om 10:34:
Leuk zo\'n impressie, maar veel te kort............ welkom allen in 2016... ik zal er weer zijn bij... Jawel, leven een welzijn ! Dansmeester Gerrit
Ewout schreef op 20 april 2016 om 20:25:
\"Wir haben es geschafft\", verzuchtte een moede, maar voldane Stieneke, ongeveer een anderhalve week voor Pasen 2016, na de groepsles. Voor mij was dat toen nog niet zo heel duidelijk, want er moest nog veel gebeuren... Maar ik begin ergens halverwege een opmerkelijk verhaal over een gebeurtenis die zo bijzonder zou zijn, dat alle inspanningen, zowel in tijd als energie (en een boel geld) in één klap deed vergeten. We zijn met bijna de gehele groep 3 en 4 naar Londen gegaan, alwaar de kinderen meespeelden in een bijzonder groot muziekspektakel in de Royal Albert Hall. 1300 kinderen speelden daar met Pasen de sterren van de hemel en meer dan dat. Voor het zover kwam, moesten \'we\' eerst nog even Bach\'s Dubbelconcert leren spelen... In september (we wisten het toen al) waren ze nog op grote afstand van dit stuk. Logisch, want ze hadden toen net twee jaar vioolles achter de rug en we hadden beslist geen reden tot klagen. Gedurende het jaar waren er nog de gebruikelijke leuke extra\'s met de Gypsy Academy, Sinterklaas en Kerst. Tussendoor zette Stieneke een moordgang in, om door voldoende Suzuki-repertoire heen te komen, zonder al te veel kleerscheuren. Na de Gypsy-lessen rond Valentijnsdag, was het dan zover: Bach\'s dubbel \'diende zich aan\': de weken daarop dronken we Bach, aten we Bach, droomden we Bach, wanhoopten Bach, vervloekten we Bach... Opvallend vond ik dat het stuk zo mooi en boeiend is, dat ik geen moment een hekel kreeg aan het stuk zelf, het is een monumentaal stuk. Daarnaast groeide gestaag het respect en de bewondering voor Lotte en de andere kinderen: verbeten en gedreven door hun doel, vergat ook Lotte al het andere om haar heen: het was ZIJ, in gevecht met zichzelf, Bach en een viool. Steeds bleek hoe goed voorbereid ze zijn door die twee en een half jaar Suzuki-onderwijs en hoeveel plezier ze hebben in het spelen met elkaar. Zonder mokken hebben ze een week voor het concert nog een hele zaterdag(!) met een gastdocent uit Engeland gerepeteerd (en dan thuis nog eventjes, zonder enige aansporing van mij). Hoe dan ook, het wonder voltrok zich. Bach\'s dubbel was voldoende beheersbaar geworden dat ze het samen met honderden anderen in de zaal der zalen konden spelen (ècht in \'Vivace\', sneller dan ze het thuis nog speelden...). Het was alles meer dan waard. Ik kan mij niet herinneren ooit zo trots op Lotte en \'onze\' leerlingen ben geweest! Thuis gekomen, dood-op van alles en zo gaar als een konijntje, stond ik onder de douche en ik verzuchtte: \"Wir haben es geschafft!\"
Cees schreef op 19 maart 2016 om 17:50:
Hallo Stieneke, De masterclass met Coosje Wijzenbeek overtrof echt mijn verwachtingen. In een heel ontspannen sfeer was er een superscherpe interactie tussen Coosje Wijzenbeek en de kinderen. De kinderen treffen het echt met de Suzuki methode, de Gypsy muziek en masterclasses zoals deze. Ik heb geen viool-achtergrond, maar dit kwam over als vioolles op zijn best. Cees (vader Stella)
Kian Chong schreef op 13 maart 2016 om 09:04:
I have had not once, but twice a wonderful time at Stieneke\'s beautiful home/studio in winter 2016, visiting her school on a mission to expand my own teaching horizon, and make meaningful connections with my fellow Suzuki colleagues in the European region. Inspirations, joy, the value of hard work,love of music were among the few things I witnessed from the Suzuki triangle that Stieneke has created; Not forgetting to mention what fine musicians her students are made. I enjoyed exchanging stories and teaching ideas with this wonderful teacher who keeps her footstep aligned with time, always eager to learn new things despite the wealth of her wisdom that could drown a giant. What a privilege and honour to have been received at your lovely home, I am grateful! See you soon! with love, Kian
Annemarie schreef op 30 november 2015 om 13:33:
Hoi Stieneke, Je had het wel eens eerder over Emmy Storms gehad, dus toen ik haar er naar vroeg bleken we inderdaad allebei oud-leerlingen van jou. Ze zei dat het zo goed was van jou dat je jouw leerlingen de kans geeft om hun talent te ontwikkelen via het conservatorium, en niet zoals veel muziekschool docenten de leerlingen te lang bij je houdt. Hartelijke groet, Annemarie
Oma Gerding schreef op 18 november 2015 om 05:47:
Welke viooljuf doet dat nou? in d\'r vrije tijd anderhalf uur met haar vioolleerlingen bij de intocht van Sinterklaas gaan spelen? Heel bijzonder, en leuk voor alle kinderen. Dankjewel juffie Stieneke!
José schreef op 17 november 2015 om 09:09:
Beste Stieneke, Bedankt voor de les van vanmiddag; mijn dochter van 8 ging heel blij naar huis! Ze zei: \"Ik ben heel moe, want ik heb heel hard gewerkt, maar ik kan gewoon vibrato!\" Ze was zo opgewekt ☺ Fantastisch die positieve benadering van jou, het vertrouwen dat ze daardoor krijgt, heel waardevol. Bedankt voor jouw geduld en inzichten!! José
Ewout van Megchelen schreef op 5 oktober 2015 om 11:25:
Op deze manier wil ik (nogmaals) duidelijk maken waarom je jouw kind ernstig tekort zou doen, indien je het niet zou aanmelden voor vioolles bij Stieneke: - professioneel les - twee dagen per week les voor de prijs van één; - les in een groep, waardoor de kinderen ervaren dat het geheel meer is dan de som der delen; - drie à vier keer per jaar les van Martin Schaeffer in de Gypsy-Academy: een unieke methode om plezier te krijgen in vioolspel en kennis te maken met allerlei wereldmuziek op de viool, van zigeunermuziek tot Ierse volksmuziek of arabisch, klezmer etc.; - Heel veel mogelijkheden om op te treden, zo vaak dat je kind nergens meer bang voor is. Spreekbeurten en presentaties zijn nooit meer een probleem!; - De inzet van Stieneke (en Dhr Schaeffer) is bijzonder hoog. Hoewel zij veel ervaring hebben met lesgeven, heb je nooit het idee dat zij \'varen\' op routine, iedere les is weer even nieuw en altijd geven zij de volle 100 %. Bovenal: De sfeer op de Riouwstraat 23 is heel bijzonder. Mijn ervaring is dat ik met Lotte niet naar vioolles ga, maar dat we thuis komen en welkom zijn in één grote familie, verenigd in het mooiste dat mensen kunnen voortbrengen: muziek. Dus: Les bij Stieneke is een totaalervaring! Meldt je kinderen allen aan en je doet je kind het grootste plezier dat je het geven kan. Tot gauw, Ewout (vader van Lotte, derde jaar)
Casper Knoester schreef op 2 oktober 2015 om 12:24:
Ha Stieneke, Zeer toevallig kom ik dit ontzettend leuke filmpje tegen! Herr Schaefer in Italie met wel 1000 kinderen en de Tsouika Hora, die we hier in den haag ook vaak spelen.. http://youtu.be/vTRtkwD0NSE Met vriendelijke groet Casper Knoester Kwieker communicatieteam